இலக்கியமாகும் வரலாறு காவல் கோட்டம்

சா.கந்தசாமி

இந்தியாவில் இலக்கியத்திற்காக இந்திய அரசு தரும் உயர்ந்த விருது சாகித்ய அகாதமி பரிசு. அது விண்ணப்பம் போட்டு, புத்தகம் அனுப்பிப் பெறுவது கிடையாது. சாகித்ய அகாதமி தானாகவே ஒரு புத்தகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதன் ஆசிரியருக்கு விருது வழங்குகிறது. அது பற்றி எத்தனைத்தான் குறைகள் இருந்தாலும், அசலான படைப்பு எழுத்தாளர்கள் சிலர் விருது பெற்றுக்கொண்டே வருகிறார்கள். அதனால் சாகித்ய அகாதமி குறைபாடுகள் கவனிப்பு பெறாமல் போய்விடுகின்றன.

1954- ஆம் ஆண்டில் சாகித்ய அகாதமி தொடங்கப்பட்டது. அதன் முதல் தலைவராகப் பிரதம மந்திரி ஜவகர்லால் நேரு இருந்தார். பத்தாண்டுகள். தன் மரணம் வரையில் சாகித்ய அகாதமி தலைவராக இருந்த அவர் சாகித்ய அகாதமி விருது பெறாதவர்.

சாகித்ய அகாதமி தொடக்கத்தில் பதினெட்டு மொழிகளுக்கு விருது கொடுத்தது. பின்னர் கொங்கணி மொழி சேர்க்கப்பட்டது. தற்போது மணிப்புரி, போடோ, சந்தாலி, டோக்ரி சேர்க்கப்பட்டு விருது கொடுக்கப்படுகிறது. அதில் ஆங்கிலமும் உண்டு. ஆங்கிலம் இந்திய மொழிகளில் ஒன்றாகவே கருதப்படுகிறது.

ஆங்கில மொழிக்காக முதன்முதலாக விருது பெற்றவர் ஆர்.கே.நாராயண். தமிழ் மொழிக்கு முதன்முதலில் சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்றவர் சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தின் தமிழ்ப் பேராசிரியராக இருந்த ரா.பி.சேதுப்பிள்ளை. விருது பெற்றது தமிழின்பம் என்னும் கட்டுரைத் தொகுப்பு.

சாகித்ய அகாதமி படைப்பிலக்கியத்தைப் புறக்கணிக்கிறது. மேம்போக்கான, பள்ளிக்கூடப் பாடப் புத்தகத்ததரமான புத்தகங்களுக்கு விருது வழங்குகிறது என்று சொல்ல தமிழின்பம் முதல் காரணமாக அமைந்தது. விருது பரிசு என்பதால் ஒரு படைப்பு சிறப்படைவது இல்லை. அதன் கருத்துக்காகவும் அசலான தன்மைக்காகவும் கவனிப்பு பெறுகிறது. ஆனால் விருது பரிசு எனும் அங்கீகாரம் ஒரு மொழி இலக்கியத்தை முன்னெடுத்துச் செல்கிறது.

தமிழகத்தில் மாநில சாகித்ய அகாதமி இல்லை. எனவே இந்திய சாகித்ய அகாதெமி தமிழ் மொழிக்கான விருது முக்கியத்துவம் பெறகிறது. அதனை அடைய எழுத்தாளர்கள், பேராசிரியர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள் என்று ஒவ்வொருவரும் விரும்புகிறார்கள்.

இந்த ஆண்டு சாகித்ய அகாதமி விருதை தமிழ் மொழிக்கெனப் பெற்றிருப்பவர் சு.வெங்கடேசன். நூல் காவல் கோட்டம். பெரிய நாவல். ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு மேல். 2008ம் ஆண்டில் வெளிவந்தது.

சரித்திரம்தான் காவல் கோட்டம். அதாவது மதுரையின் சரித்திரத்தையே ஒரு கதாபாத்திரமாகக் கொண்டு மாலிக்காபூர், நாயக்கர்கள், ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சிக்காலத்தின் சரித்திரத்தைத் தன் படிப்பின் வழியாகவும் தன் ஈடுபாடு அக்கறையின் அடிப்படையில் எழுதியிருக்கிறார்.

காவல் களவாகிப் போனபோது அதில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் வாழ்க்கை சீர்குலைந்து போவது விவரமாகச் சொல்லப்படுகிறது. நாபவல் என்பதற்கு இலக்கணம் ஏதும் கிடையாது என்பது மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு அசலான நாவலும் ஏற்கெனவே எழுதப்பட்டிருக்கும் நாவல்களுக்கு எதிராகவே எழுதப்படுகிறது. சொல்லப்பட்ட வரலாறு. சொல்லப்பட்ட வரலாற்றின் வழியாக சொல்லப்படாத வரலாறும் படைப்பு என்பதற்கு அர்த்தம் கொடுக்கிறது. வரலாறு என்பதில் படைப்பு எழுத்தாளனின் நோக்கம், பார்வை, தனித்தன்மை மிளிர இடம் தரும்போது சொல்லப்படும் முறையால் அது கலைத்தன்மை பெற்று நாவலாகிறது.

நடந்தது எழுதிவைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதால் எதற்கும் சிறப்பு கிடையாது. அது ஒரு கலைஞனால் சொல்லப்படும்போதுதான் மதிப்படைகிறது. ஆனால் சரித்திரத்தை எவ்வாறு கலைஞன் தீர்மானித்தான்? அதுவே ஒரு படைப்பை தன்னளவில் நிலைநாட்டுகிறது.

காவல் கோட்டம் நாவலில் முக்கியமான அம்சம் களவு. காவல் பார்த்துவந்த மக்கள் களவாடுகிறவர்களாக மாறியது அரசாங்கம் அவர்கள்மீது எடுத்த நடவடிக்கை, காவல் கூலி, துப்புக்கூலி விவகாரம், ஆங்கிலேயர்கள் மதுரைக்கு மட்டும் குற்றப்பரம்பரைச் சட்டத்தைக் கொண்டு வரவில்லை. தங்கள் ஆட்சிக்கும் அதிகாரத்திற்கும் அடங்காதவர்களை தனித்தனியாக குற்றவாளிகள் என்று கண்டுபிடித்து தண்டிப்பதைவிட சட்டமாகத் தண்டித்துவிடலாம் என்று 1871ம் ஆண்டு குற்றப்பரம்பரைச் சட்டத்தை இந்தியாவுக்குக் கொண்டுவந்தார்கள்.

அதன் அடிப்படை மனிதன் சுதந்திரமாகப் பிறக்கிறான் என்பது இல்லை. மனிதன் குற்றவாளியாகப் பிறக்கிறான். மூன்று வயதில் குற்றம் செய்துவிடக்கூடிய தன்மை ரத்தத்தில் ஓடுகிறது. அப்படிப்பட்டவர்களைத் தனியாகப் பார்க்க வேண்டும். சுதந்திரமாக நடமாடவிடக் கூடாது. இரவில் போலீஷ் ஸ்டேஷனில் ஆஜராகிப் படுத்துக்கிடக்க வேண்டும். பெளியூர் சென்றால் ஆதாரச் சீட்டு வாங்கிக்கொண்டு போக வேண்டும் என்றெல்லாம் சட்டம் போட்டார்கள். இந்தியாவின் பல மாகாணங்களில் குற்றப் பரம்பரைச் சட்டம் அமலில் இருந்தது.

சென்னை மாகாணத்தில் மதுரை, இராமநாதபுரம் குற்றப்பரம்பரைச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தது என்றாலும் மதுரை அதில் பிரதான இடமாகியது. பிரமலைக் கள்ளர்கள் குற்றப் பரம்பரைச் சட்டத்தில் முதலில் சேர்க்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் காவல்ர்களாக இருந்தவர்கள் எனவே களவும் அவர்களுக்குச் சாத்தியமாகியது. குற்றப் பரம்பரைச் சட்டத்தில் மறவர், அகம்படியர், வலையர், ஒட்டர், கேப்மாரி, குறவர்- எனப்பல்ர் இருந்தார்கள்.

பத்தொன்பது வயதில் களவும் காவலும் கற்று அழகர்மலைக் கருப்புக்கு கிடாவெட்டி மொட்டையடித்து காவல் கம்பு தாங்கியவர்கள், கம்பு பறிக்கப்பட்டு ஆதாரச் சீட்டு வாங்கிக்கொண்டு அடுத்த ஊருக்குப் போகும் பரிதாப நிலை பிரமலைக் கள்ளர்களுக்கு ஏற்பட்டது., காவல் கோட்டத்தில் அதிகமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

காவல் கோட்டம் கதை சொல்லும் நாவல் இல்லை. வரலாற்றை வரலாறாகவேச் சொல்லும் நாவல். அதுவே அதன் பலம். அதற்கு சாகித்ய அகாதமி விருது வழங்கிடியிருக்கிறது. படைப்பு இலக்கியத்திற்கு வழங்கியிருப்பது மகிழ்ச்சியானதுதான்.

கணையாழி, ஜனவரி 2012